Γράμματα Αναγνωστών | Απόψεις | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

0
4


Πάρκινγκ στο πάρκο της Εθνικής Βιβλιοθήκης

Κύριε διευθυντά

Είμαι κάτοικος του κέντρου της Αθήνας. Κατοικώ στη Νεάπολη Εξαρχείων, μια πολύπαθη περιοχή στην οποία οι εναπομείναντες κάτοικοι εξοργίζονται από τις ακρότητες, βιαιότητες, ανεξέλεγκτη χορήγηση αδειών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος και βεβαίως καταλήψεις κτιρίων. Υπάρχει μια ακινησία που έχει γίνει κακή συνήθεια στην πόλη. Ο λόγος που σας γράφω είναι ότι ακόμη και αυτοί οι λιγοστοί δημόσιοι χώροι καταπατώνται βάναυσα και χωρίς καμία ευαισθησία.

Συγκεκριμένα, το μικρό πάρκο πίσω από την Εθνική Βιβλιοθήκη έχει γίνει χώρος στάθμευσης, αναρωτιέμαι, μόνο από τα ιδιωτικά αυτοκίνητα των εργαζομένων στη Βιβλιοθήκη; Θεωρώντας το αδιανόητο ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, τηλεφώνησα στη Βιβλιοθήκη να μάθω την αλήθεια. Προς μεγάλη μου έκπληξη, μια ευγενική κυρία στην οποία με παρέπεμψαν με ενημέρωσε ότι δεν είχαν πού αλλού να παρκάρουν οι σκληρά εργαζόμενοι της Βιβλιοθήκης.

Στις αντιρρήσεις μου ότι αυτός είναι δημόσιος χώρος και ότι προσβάλλει την όποια αισθητική έχει μείνει στην πόλη, δικαιολογήθηκε ότι δεν είναι η μόνη ανομία στο κέντρο της Αθήνας. Πραγματικά με αποστόμωσε!  Μια αίσθηση ότι όλα είναι «ξεκολλημένα» και μην ασχολείσαι.

Πρέπει να σταματήσει αυτή η αίσθηση παραίτησης που, σε συνδυασμό με την ανομία, οδηγεί στην εγκατάλειψη του κέντρου της πρωτεύουσας από τους κατοίκους της.

Πανος Νικολουτσοπουλος, Νεάπολη-Εξαρχείων

Πότε θα τερματίσουμε στον μαραθώνιο;

Κύριε διευθυντά

«ΗΙστορία μάς διδάσκει ότι υπάρχουν έθνη που αυτοκτονούν. Αυτοκαταστρέφονται με πράξεις παράλογες και αλαζονικές, συλλογικής τρέλας – ή συλλογικής δειλίας. […] Επιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται: “Ετοιμάζουμε εμείς οι Βρετανοί μια παρόμοια τραγωδία για εμάς τους ίδιους;”. Ασφαλώς όλα τα στοιχεία μιας αυτοκαταστροφής υπάρχουν στην περίπτωσή μας. Τα χρησιμοποιούμε κατά του εαυτού μας ετούτην ακριβώς τη στιγμή με πολλούς διαφορετικούς τρόπους» (σελ. 89, Paul Johnson, «The Recovery of Freedom», 1980). Είναι πολύ δύσκολο να μην κάνεις παραλληλισμούς αυτές τις ημέρες της τρομακτικής κρίσεως.  Συλλογιέσαι: Οι συνθήκες υπό τις οποίες διαβιούν οι λαοί διαφέρουν· αυτονόητο. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που οι ομοιότητες καταπλήσσουν. Μπορεί να βγει κάποιο μάθημα; Θα παραθέσω στη συνέχεια μια επιλογή διαπιστώσεων για τη Βρετανία μιας περασμένης εποχής.

«Σχεδόν τα πάντα στη Βρετανία της δεκαετίας του 1970 έμοιαζαν να αποτυγχάνουν. Η βιομηχανική οικονομία βρισκόταν σε απότομη παρακμή, σακατεμένη από απεργίες και απαιτήσεις υπερβολικών μισθολογικών αμοιβών… Η ανεργία έφθανε στο ψηλότερο επίπεδο από την εποχή του πολέμου. Ο χουλιγκανισμός στο ποδόσφαιρο ήτανε φοβερός· ριζοσπάστες δάσκαλοι κατέστρεφαν σχολεία και το έθνος φαινόταν να κινδυνεύει να διασπαστεί…

»Κατά το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας… όλοι σχεδόν οι πολιτικοί έμεναν προσκολλημένοι στην κεϊνσιανή οικονομική σκέψη… επίστευαν ότι ο κύριος ρόλος της κυβερνήσεως ήταν να κατευθύνει προς επέκταση του κράτους πρόνοιας με τη δαπάνη περισσότερου, χρόνο με τον χρόνο, χρήματος για την υγεία, την παιδεία και τα κοινωνικά επιδόματα…

»Κατά το 1975 η συμμετοχή των κυβερνήσεων στο ΑΕΠ έφτασε το 60%, που προκύπτει από εξαιρετικά υψηλούς φόρους και δανεισμό. Το επίπεδο παραγωγικότητας της χώρας ήταν φρικιαστικό… Εντούτοις, οι εργάτες συνεχώς ζητούσαν περισσότερα χρήματα και απεργούσαν για να τα πετύχουν… Γίνεται καταφανές το σημείο κρίσεως στο οποίο είχε φτάσει η οικονομία από το γεγονός ότι η Βρετανία αναγκάστηκε να προσφύγει στο ΔΝΤ κατά το τέλος του 1976…

»Ο συγγραφέας υποστηρίζει πως ένας σημαντικός παράγων (του οικονομικού χάους) ήταν η υλιστική επιθυμία των διαφόρων κατηγοριών εργαζομένων να μην υστερούν άλλων σε μια ευημερούσα κοινωνία. Ετσι, είτε ήσουν μεταλλωρύχος, εργάτης σε εργοστάσιο είτε δημόσιος υπάλληλος, αν ένας γείτονάς σου αποκτούσε ένα καινούργιο αυτοκίνητο ή αν ήταν σε θέση να κάμει τις διακοπές του στην Ισπανία, σου ήταν εύκολο να σκεφτείς ότι μόνο μαχητική απεργιακή δράση θα σου εξασφάλιζε να μπορέσεις κι εσύ να τα αποκτήσεις αυτά.  »Η μεγάλη ικανότητα του συγγραφέα είναι ο άνετος συνδυασμός πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ιστορίας· επίσης η αναγνώριση ότι μέσα σε αυτήν τη μαυρίλα, ο λαός χαιρόταν γεγονότα όπως το αργυρό ιωβηλαίο της βασίλισσας και η ζωή ήταν συχνά πιο άνετη για τους κοινούς πολίτες από ό,τι ήταν στο παρελθόν».

Διευκρινίσεις; Πρόκειται για παρατηρήσεις περιεχόμενες σε βιβλιοκρισία που εδημοσιεύθηκε στο τεύχος Μαΐου 2013 της περιοδικής εκδόσεως IPA Review, οργάνου του think tank Institute of Public Affairs. Την κριτική, υπό τον τίτλο «When Everything was going wrong: Britain in the Seventies», υπογράφει ο Richard Allsop, ερευνητής του ινστιτούτου. Τα δύο βιβλία που κρίνονται φέρουν τους τίτλους «State of Emergency. Britain 1970-1974» (εκδ. 2010) και «Seasons in the Sun: The Battle for Britain 1974-1979» (εκδ. 2012). Συγγραφέας τους, ο νέος ιστορικός Dominic Sandbrook (1974-). Κλείνει η παρένθεση.

Η συμβολή μου: Η ανάδειξη των ομοιοτήτων με την πρόσφατη και σημερινή Ελλάδα. Μέχρι χουλιγκανισμό και εγκληματικότητα. Το ιωβηλαίο της βασίλισσας· οι Ολυμπιακοί του 2004 από εδώ. Οι κυβερνήσεις Wilson – Callaghan· παράλληλες Καραμανλή – Παπανδρέου (των νεοτέρων). Ελλειψη ανταγωνιστικότητας και υπερδανεισμός· εκατέρωθεν. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο· συν τρόικα – θεσμοί σ’ εμάς. Και εκείνοι και εμείς, πριν, ποτέ δεν είχαμε περάσει τόσο καλά· we never had it so good. Λεφτά υπάρχουν.

Επιμύθιο: Ο από μηχανής θεός. Ενας (μία) πολιτικός που τολμούσε και έλεγε πολλά «Οχι» (στις απεργίες π.χ. με τον πιο δημοκρατικόν τρόπο). Και η Βρετανία αναζωογονήθηκε. Τον περιμένουμε να έρθει και σ’ εμάς. Κάτι σαν να διακρίνεται στο βάθος της εικόνας – στον ορίζοντα.

To κείμενο αυτό γράφτηκε σαν μια προσπάθεια να ενσταλαξει ίχνη αισιοδοξίας σε έναν αποκαμωμένο κόσμο, με την πρόθεση να μας δώσει μιαν ανάσα. Να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τον μαραθώνιό μας. 42 δύσβατα χιλιόμετρα χωρίς καθορισμένο τέρμα. Πόσα άραγε να έχουμε έως τώρα διατρέξει;

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος

Ξεχάσαμε και να καλλιεργούμε;

Κύριε διευθυντά

Στην «Καθημερινή» πρόσφατα, ο αναγνώστης σας Μάριος Χριστοφορίδης είναι, για άλλη μία φορά, καταπληκτικός στα «Γράμματα Αναγνωστών». Πράγματι, όλα τα αναγραφόμενα προϊόντα διατροφής μας εισάγονται πια από το εξωτερικό. Η εξήγηση όμως αυτού του γεγονότος δεν πρέπει να αποδοθεί μόνο στους αγρότες μας αλλά πρέπει να αποδοθεί και στους… Αλβανούς. Αυτούς χρησιμοποιούσαν οι γεωργοί μας σε όλες τις παρελθούσες δεκαετίες στα χωράφια τους –με το μισό μεροκάματο, όμως, συγκρινόμενο προς το δικό τους– αφού οι ίδιοι τότε σπαταλούσαν το μεγαλύτερο ποσοστό των κερδών τους εκ των δανεικών 320 δισ. των προηγουμένως κυβερνώντων με σκοπό να αποκτήσουν 2 αυτοκίνητα, 2 σπίτια (κατά προτίμηση το δεύτερο να είναι παραλιακό για τα καλοκαιρινά μπάνια), να γεμίζουν τα νυχτερινά, επαρχιακά κυρίως, «σκυλάδικα», αλλά και για «άλλες χρήσεις». Οι Αλβανοί πλούτισαν, έφυγαν, και τώρα –κατά πως έγραψε ο συνεργάτης σας Σταύρος Τζίμας– «οι πάντες καλλιεργούν χασίς παντού»! Από την άλλη, όμως, πλευρά, είναι αναπόφευκτο ότι οι δικοί μας αγρότες, μετά τόσα χρόνια α-εργίας, ξέχασαν να καλλιεργούν οι ίδιοι τα χωράφια τους, αφού εξακολουθούν να πετυχαίνουν με τις ετήσιες απεργίες τους να ικανοποιούνται από τους κυβερνώντες τα αιτήματά τους. Ετσι, νομίζουμε ότι αιτιολογείται πια η αναπόφευκτη χρήση ξένων προϊόντων διατροφής μας (συμπεριλαμβάνεται και η χρήση της πάμφθηνης ζάχαρης εκ της Κούβας, συγκρινόμενης με την πανάκριβη δική μας ζάχαρη αλλά εκ του κρατικού εργοστασίου στις Σέρρες). Πιθανώς και ο πρωθυπουργός μας δεν πήγε πρόσφατα στην Κούβα μόνο με βάση τον σοσιαλιστικόν θαυμασμόν του, αλλά για να τους ευχαριστήσει και για τη φθηνή ζάχαρη που μας πουλάνε. Πιθανώς.

Βασιλης Σωτηροπουλος, Γεωτεχνικός μηχανικός

(Μετα)κινούμενο πράσινο στην πόλη. Γιατί όχι; Γίνεται και θ’ αρέσει

Κύριε διευθυντά

Το κινούμενο πράσινο στην πόλη, όσο και να ακούγεται παράξενα με τις σημερινές τεχνικές και τεχνολογικές δυνατότητες, είναι όχι μόνο εφικτό, αλλά και άμεσα εκτελεστό και προπάντων οικολογικό, οικονομικό και κοινωνικό. Και ως κινούμενο πράσινο, φυσικά, δεν εννοούμε ότι θα αντιγράψουμε τον γνωστό «ανθοπώλη με το Ντάτσουν, τις γαρδένιες, τα φυτοχώματα, τη συμπαθή συμβία του στην καρότσα με το θορυβώδες μεγάφωνο όταν διέρχεται από τη γειτονιά μας». Ας σκεφτούμε όμως για λίγο, έναν δρόμο ή ένα σύστημα δρόμων στην περιοχή π.χ. της πυκνοδομημένης Κυψέλης ή του Παγκρατίου, όπου το πράσινο σπανίζει, είναι ελάχιστο, ανεμικό και συχνά στριμωγμένο ανάμεσα σε αυτοκίνητα, μηχανάκια και κάδους απορριμμάτων, ξαφνικά να γεμίζει με δένδρα, να αποκτάει χρώμα από λουλούδια, να έχει καθιστικά και ακόμα και γλυπτά υπαίθρου! Αυτές, θα μου πείτε, είναι φανταστικές εικόνες από πόλεις σε άλλες χώρες με άλλες δομές και υποδομές και όχι στην Αθήνα και στην Ελλάδα μας. Και όμως, είναι δυνατόν να υλοποιηθεί εύκολα και σύντομα σε μια πόλη σαν την Αθήνα, όπου οι ανοικτοί και οι ελεύθεροι χώροι σπανίζουν, και είναι ακόμα δυσκολότερο να ανευρεθούν νέοι, όσο και να ελπίζει κάθε υπουργός Περιβάλλοντος ότι με χρήματα που θα εξοικονομήσει από το «πράσινο ταμείο» θα βρει να αγοράσει γη για πράσινο.  Αν λοιπόν μελετηθεί με προσοχή ένα σύστημα δρόμων (δύο ή και ένας) σε περιοχές όπου έχουν ανάγκη άμεση για πράσινο οι υφιστάμενες ή και με μικρή βελτίωση υπάρχουσες υποδομές σε νερό, ρεύμα και αποχέτευση, σε διαστάσεις και ανάγκες στάθμευσης και κίνησης οχημάτων πρώτης ανάγκης, τότε είναι δυνατόν να εγκατασταθεί εκεί κινητό πράσινο.

Το πράσινο αυτό δεν είναι ανάγκη να είναι μόνιμο και ο δρόμος ή το σύστημα των δρόμων δεν θα γίνει μόνιμος πεζόδρομος, αλλά θα αποτελεί για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο –από ένα μέχρι δύο μήνες– μια μικρή όαση αισθητικής και οικολογικής –και για τη «μόδα» βιοκλιματικής– ανάσας της γειτονιάς αλλά και της πόλης.  Τα δένδρα (διάφορα είδη και μεγέθη, μαζί με θάμνους και λουλούδια) μέσα σε σωστά σχεδιασμένα φυτοδοχεία (σχημάτων, μεγεθών, υλικών κ.λπ), με δυνατότητες μετακίνησής τους και μεταφοράς και ασφαλώς αγκύρωσής τους για την αποφυγή κλοπών και βανδαλισμών, θα δημιουργήσουν ένα νέο περιβάλλον για τους κατοίκους αλλά και για τη γειτονιά.

Ο Δήμος, ειδικά της Αθήνας, που διαθέτει ικανούς επιστήμονες φυτοτέχνες, πολεοδόμους και συγκοινωνιολόγους, μπορεί να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ανάλογα προγράμματα, στο πλαίσιο των οποίων, έπειτα από συνεννόηση και με τους κατοίκους των γειτονιών, να καταρτίσει ετήσιο πρόγραμμα περιοδικής εγκατάστασης του κινητού πρασίνου της πόλης. Ακόμα, το κινητό αυτό πράσινο σε δρόμους μπορεί να συνδυαστεί και με ελεύθερους γειτονικούς χώρους, με σχολικές αυλές, ή και παιδότοπους αλλά και με μικρές διαδρομές, ώστε να γίνει ένα «μικρό πράσινο “by pass”» στο οικολογικό έμφραγμα της πόλης μας.

Στην προσπάθεια αυτή, ίσως στην αρχή να υπάρξουν οι γνωστές αντιδράσεις και αντιρρήσεις από τους κατοίκους και τα μικροσυμφέροντα. Οταν όμως ζήσουν οι κάτοικοι τα αγαθά ενός τέτοιου εγχειρήματος, τότε θα είναι εκείνοι που θα πιέζουν να μην απομακρυνθεί από τη γειτονιά τους το πράσινο όταν ο χρόνος θα λήξει και πρέπει να πάει κάπου αλλού.

Το κινητό αυτό πράσινο μπορεί να προετοιμάζεται και να συντηρείται στους ειδικούς χώρους που διαθέτουν οι δήμοι, τα φυτώρια· αν και εφόσον αυτό εφαρμοστεί με επιτυχία, τότε η όλη αυτή προσπάθεια μπορεί να αποτελέσει οικονομικό κίνητρο και για ιδιώτες επενδυτές προς την κατεύθυνση αυτή.

Με μια λοιπόν ανάλογη λύση, αυτή του «κινητού πρασίνου», που δεν είναι τόσο δαπανηρή, απλώς απαιτεί λίγη φαντασία, μεράκι και ασφαλώς οργάνωση και συντήρηση, ίσως περισσεύσουν κάποια χρήματα για να δοθούν στη βελτίωση των υπαρχόντων χώρων πρασίνου, των «παιδότοπων» και γιατί όχι στην ίδρυση και για τους ηλικιωμένους… «γηρεοτόπων», που και αυτοί δικαιούνται να απολαμβάνουν!!!

Κωστας Κασσιος, Δασολόγος και αρχιτέκτων τοπίου, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

Ορια σύμπαντος και όρια αναισχυντίας

Κύριε διευθυντά

Η αναισχυντία δεν είναι ξένη προς την πολιτική. Κάθε άλλο. Στην πιο συνηθισμένη περίπτωση κυβερνήσεις και αντιπρόσωποι του λαού άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν, προβάλλοντας αυταπόδεικτα ψευδείς και προσβλητικές για τη νοημοσύνη μας δικαιολογίες. Ομως η σημερινή κυβέρνηση και ειδικά ο πρωθυπουργός αγωνίζονται στον στίβο της αναισχυντίας με μοναδικό αντίπαλο τον εαυτό τους, τον οποίο έχουν στοιχηματίσει να ξεπερνούν κάθε φορά με όλο και πιο πρωτόγνωρες εκδηλώσεις. Σταχυολογώ δύο πρόσφατες περιπτώσεις που αφορούν τον πρωθυπουργό. Υπάρχει προηγούμενο όπου ο πρωθυπουργός της χώρας να ισχυρίστηκε ότι ο μοναδικός φόρος που έβαλε η κυβέρνησή του ήταν να αυξήσει κατά μία μονάδα τον ΦΠΑ, από το 23% σε 24%, όταν όλοι γνωρίζουν ότι έβαλε πάνω από είκοσι; Ο Γιόζεφ Γκέμπελς έλεγε ότι αν λες ένα μεγάλο ψέμα και το επαναλαμβάνεις συχνά, στο τέλος ο κόσμος θα το πιστέψει. Αυτό ίσχυε για την περίοδο πριν από την άνοδο της ριζοσπαστικής αριστεράς στην εξουσία. Τώρα ισχύει το ακόλουθο: «Οσο μεγαλύτερο από την αλήθεια είναι το ψέμα, τόσο μεγαλύτερη είναι η αναισχυντία αυτού που το εκστομίζει». Ισχύει επίσης και το ακόλουθο: «Οσο πιο προφανής είναι η συναλλαγή, τόσο μεγαλύτερη είναι η αναισχυντία αυτού που συναλλάσσεται». Υπάρχει προηγούμενο όπου ο πρωθυπουργός της χώρας να υπερασπίσθηκε με σθένος τροπολογία για την κατάργηση προστίμου σε μια επιχείρηση –που αφορούσε λαθρεμπόριο τσιγάρων, παρακαλώ– και την επαύριον ο ωφελούμενος επιχειρηματίας να τον αποθεώσει με δημόσιες δηλώσεις του;

Αναισχυντία, αδιαντροπιά, ξεδιαντροπιά, ξετσιπωσιά… Το ελληνικό λεξιλόγιο αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πολύ φτωχό για να περιγράψει αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας στα χρόνια της κυβερνώσας αριστεράς. Ισως θα έπρεπε λοιπόν να προσαρμόσουμε την πασίγνωστη ρήση του Αϊνστάιν ως εξής: «Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη αναισχυντία (βλακεία), και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες».

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, Τμήμα Φιλολογίας

Το πράσινο, η ιδέα και τα οράματα

Κύριε διευθυντά

Το γράμμα του αρχιτέκτονος κ. Αριστείδη Ρωμανού που δημοσιεύσατε στη σελ. 8 της «Κ» του Σαββάτου 8 Μαΐου θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό. Αφορά στην πρακτική υλοποίηση της παλιάς ιδέας του κ. Στέφανου Μάνου για τη δημιουργία πολλών πάρκων των 20 – 25 στρ. το καθένα μέσα σε πυκνοδομημένες και υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Η ιδέα αυτή είχε συνδυασθεί, τότε, για τη χρηματοδότησή της, με πώληση μέρους του Αλσους Ελληνικού. Τότε η πώληση ήταν ευχερής και αποδοτική. Σήμερα όχι πλέον, αλλά και οι ανειλημμένες από το κράτος μας υποχρεώσεις για την ανάπτυξη της περιοχής καθιστούν αδύνατη τη χρηματοδότηση της ιδέας μέσω αξιοποίησης του παλιού αεροδρομίου Ελληνικού. Ο επιστολογράφος σας όμως επισημαίνει ότι τώρα, με τη ραγδαία υποτίμηση της αξίας ακινήτων, το κόστος για την πραγματοποίηση της ιδέας αυτής, σε μια συγκεκριμένη περίπτωση που έχει μελετηθεί, θα είναι της τάξεως μεγέθους των 10 εκατομμυρίων ευρώ.

Πιστεύω ότι μια τέτοια δαπάνη θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί ακόμα και από τον Δήμο Αθηναίων, με πιθανή την ενίσχυσή του και μέσω δωρεών. Εάν η πρώτη πιλοτική εφαρμογή του σχεδίου είναι επιτυχής, νομίζω ότι στη συνέχεια ο δρόμος θα είναι πιο ευχερής για την επανάληψη του εγχειρήματος. Δεν επιθυμώ να πλατειάσω περισσότερο αναπτύσσοντας την ιδέα. Οποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει περισσότερα στην επιστολή του κ. Αρ. Ρωμανού στην «Κ». Προτείνω όμως στην «Κ» να πάρει την πρωτοβουλία να παρουσιάσει την πρόταση με περισσότερες λεπτομέρειες στην εφημερίδα ή σε κάποιο από τα τεύχη που την συνοδεύουν.

Καιρός να υπάρξει ένα όραμα για την Αθήνα. Δεν αποτελούν όραμα ούτε η «ανάπλαση της Πανεπιστημίου» ούτε η μονιμοποίηση των εργατών καθαριότητος.

Γιαννης Βογιατζης – Ψυχικό

Τα ευαίσθητα σημεία των Πανελλαδικών

Κύριε διευθυντά

Σχετικά με τον θόρυβο που ξέσπασε το τελευταίο διάστημα με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις (σημ.: και πριν από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού), επιθυμώ να επισημάνω ορισμένα θεμελιώδη θέματα που αφορούν αυτές. Αυτό που θα πρέπει να προσέξει όλως ιδιαιτέρως το κράτος είναι ότι οι Πανελλαδικές Εξετάσεις διαφέρουν ουσιωδώς από τις προαγωγικές εξετάσεις των Λυκείων, διότι σε αυτές γίνεται συναγωνισμός μεταξύ των υποψηφίων, που αφορά τη ζωή και τη σταδιοδρομία του κάθε υποψηφίου. Επειδή στο παρελθόν, επί σειρά ετών, ήμουν επόπτης των γραπτών στα Μαθηματικά, και επειδή παρακολουθώ και σήμερα τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, επιθυμώ να θέσω της απόψεις μου. Φυσικά, απαιτούνται μια νομοθετική ρύθμιση και υπουργικές αποφάσεις.

1. Οσον αφορά τα Μαθηματικά –πιθανό να συμβαίνει και σε άλλα μαθήματα– το ένα από τα τέσσερα θέματα με υψηλή βαθμολογία είναι πάρα πολύ δύσκολο που ξεπερνά τις γνώσεις του πολύ καλά μελετημένου υποψηφίου. Αυτό συμβαίνει τα τελευταία χρόνια συχνά πυκνά. Συνεπώς, η αξιολογική κλίμακα, στο μάθημα αυτό, παραμένει πολύ χαμηλή και ως εκ τούτου παύει να παίζει ρυθμιστικό ρόλο, σε συνδυασμό και με άλλα μαθήματα, στην επιτυχία του υποψηφίου. Με απλά λόγια, και ο πολύ καλός και ο μέτριος ευρίσκονται αξιολογικά στο ίδιο επίπεδο στο μάθημα αυτό. Εάν γίνει μια νομοθετική ρύθμιση, με κριτήρια του κράτους και ακυρώνονται οι εξετάσεις και γίνουν επαναληπτικές, κατά τη γνώμη μου, θα είναι η καλύτερη λύση.

2. Η δίκαιη αξιολόγηση των γραπτών δοκιμίων είναι το σημαντικότερο των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Εδώ παρουσιάζονται ορισμένα θέματα τα οποία το υπουργείο δύναται να τα ρυθμίσει, με υπουργικές αποφάσεις, πέραν των ισχυόντων σήμερα όπως: α. Ο επόπτης των βαθμολογητών, στην πρώτη βαθμολόγηση, με δική του ευθύνη, θα ελέγχει εάν η βαθμολογία είναι πολύ καλά κλεισμένη, ακολούθως θα ανακατέβει πλήρως τα γραπτά και θα υπογράφει απαραιτήτως τον φάκελο που είναι τα γραπτά και θα τον παραδίδει οπωσδήποτε ο ίδιος στην αίθουσα παραλαβής των γραπτών. Εξυπακούεται κατά την παραλαβή των γραπτών θα γίνεται ο έλεγχος εάν στα γραπτά υπάρχουν «σημάδια» που δύνανται να φανερώσουν τη βαθμολογία στον δεύτερο βαθμολογητή. Αυτά φυσικά δεν θα εφαρμοστούν εάν δεν υπάρχει υπουργική απόφαση. β. Οι περιφερειακές διευθύνσεις της β/θμιας εκπαίδευσης θα πρέπει να προσέξουν, όλως ιδιαιτέρως, στην επιλογή των βαθμολογητών οι οποίοι θα πρέπει να έχουν διδάξει το μάθημα που θα βαθμολογήσουν τουλάχιστον δύο χρόνια στη Γ΄ τάξη του Λυκείου. γ. Ως προς τις επιτηρήσεις, εκ των όσων πληροφορούμαι γίνονται με άψογο τρόπο και είναι πολύ αυστηρές. Αυτό τιμά τους εκπαιδευτικούς. Λαμβάνονται όλα τα μέτρα της αυστηρής επιτήρησης.

Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι μια σύνθετη διοικητική πράξη, η οποία έχει πολλά ευαίσθητα σημεία, όπως κεντρική επιτροπή, διορθώσεις γραπτών, επιτηρήσεις διαγωνιζόμενων.

Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομ. καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου

«Να γιατί ήταν εθνάρχης»

Κύριε διευθυντά

Ως συμβολή ενός μη ιστορικού στον διάλογο, κυρίως μεταξύ μη ιστορικών, που έχει αναπτυχθεί στις φιλόξενες σελίδες της εφημερίδας σας για τον ρόλο του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Μικρασιατική Καταστροφή και όχι μόνον, θα επιθυμούσα να επισημάνω τα εξής:

– Δεν είναι αδικαιολόγητη η διάσταση απόψεων μεταξύ των ιστορικών, κατά τεκμήριο ειδικών επί του θέματος, επιστολογράφων της εφημερίδας σας και αυτών άλλων ειδικοτήτων. Το ευρύ κοινό αγνοεί πολλά γεγονότα της επίμαχης περιόδου, όπως οι «υποχρεωτικές διακοπές» 7.000 Ελλήνων στρατιωτών στο Γκέρλιτς.

– Η ειδοποιός διαφορά του εθνάρχη από τους διαδόχους του, και γενικότερα τους πολιτικούς αντιπάλους του, ήταν ότι με μαεστρία μπορούσε να παίζει «επικίνδυνα παιχνίδια με σπίρτα μέσα σε πυριτιδαποθήκη» με επιτυχία και εθνικά οφέλη, εντέλει.

– Ο Ε.Β. δεν όφειλε να υποταγεί στον συνταγματικά περιορισμένο Κωνσταντίνο.

– Τουλάχιστον ορισμένοι από τους ματαίως λακτίζοντες δεν θα διέθεταν σήμερα διαβατήριο ή θα κατοικούσαν εκτός επικρατείας της Ελλάδος της Μελούνας.

– Κατ’ αναλογία με τα λόγια του στη Βουλή το 1965, ένα υποθετικό σχόλιο του Γεωργίου Παπανδρέου για τον όλον αρνητικό θόρυβο για τον Ε.Β. δεν θα διέφερε από το «Ποιοι τα γράφουν αυτά; Αυτοί; Τότε δεν έχει καμία σημασία».

Ως επιστέγασμα, θα πρότεινα τα ακόλουθα εκτεταμένα αποσπάσματα από το εισαγωγικό κείμενο του αείμνηστου Κ. Βατικιώτη στο ένθετο των «Επτά Ημερών» της «Κ» (8.12.1996) για τα 60 χρόνια από τον θάνατο του εθνάρχη:  «Στη νεότερη ελληνική Ιστορία, η κυρίαρχη παρουσία του Ελευθερίου Βενιζέλου αποτελεί σταθμό που δεν έχει όμοιό του. Εξέφρασε τους βαθύτερους πόθους του ελληνισμού και με εκπληκτική δημιουργικότητα πραγματοποίησε τα οράματα.

[….] Αυτός θα κάνει τη μεγάλη εξόρμηση. Η Ελλάδα γίνεται διπλάσια. Ενα άλλο προτέρημα του Βενιζέλου είναι ότι, συγχρόνως με τις πολεμικές προετοιμασίες, αλλά και κατά τη διάρκεια των πολέμων, δεν παραμελεί κανέναν απολύτως τομέα, της δημόσιας διοίκησης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της Παιδείας. Το έργο είναι τιτάνιο και απαιτούσε μεγάλα χαρίσματα, νοητικά, ψυχικά, σωματικά. Ο Βενιζέλος τα είχε όλα.

[….] Κατηγορήθηκε ο Βενιζέλος (έως και σήμερα) ότι έκανε παραλείψεις, σφάλματα και δημιούργησε –ιδίως την περίοδο του Διχασμού– βαθύτατα μίση. Ουδείς αλάνθαστος. Ενα, όμως, δεν πρέπει να λησμονείται, ότι χωρίς αυτόν θα είχαμε την Ελλάδα της Μελούνας. Σε αυτήν σήμερα θα ζούσαμε.  Παρέλαβε, το 1910, μία χώρα παράλυτη, με το όνειδος του 1897, με κράτος και στράτευμα σε διάλυση. Σε δύο χρόνια, η ίδια χώρα είχε ανασυγκροτηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εξέλθει νικήτρια από τους Βαλκανικούς Πολέμους, να συμμετάσχει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη νικήτρια πλευρά και μετά να φθάσει στην Ιωνία.  Η Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών…  Αν ένας λαός κατόρθωσε τέτοια επιτεύγματα, είναι γιατί ένας ηγέτης τού έδειξε τον δρόμο.

[….] Οι αντίπαλοι του Ελευθερίου Βενιζέλου εκπροσωπούσαν τη “μικρή αλλά έντιμη Ελλάδα”, εκείνος έβλεπε το όνειρο. Δύο διαφορετικά είδη ανθρώπων που πάντα θα υπάρχουν στην ιστορία του κόσμου. Οι πρώτοι, οι πολλοί, οι συνηθισμένοι. Οι δε, σαν αυτόν, οι ελάχιστοι –τα φωτεινά μετέωρα– που δεν λησμονούνται…»

Δημητρης Χατζηδακης, Δρ Χημικός μηχανικός

Εργα και ημέρες Γιάνη Βαρουφάκη

Κύριε διευθυντά

Στο τελευταίο του βιβλίο (Adults in the Room) ο Γιάνης Βαρουφάκης αποκαλύπτει κάτι που, αν αληθεύει, τινάζει στον αέρα τα μνημόνια όπως και τους όποιους ευρωπαϊκούς προσανατολισμούς της χώρας. Μετά τα μνημονιακά σκληρά περιοριστικά μέτρα αναγκαστικών περικοπών (μεταξύ άλλων) σε μισθούς, ο τότε υπουργός Οικονομικών προέβη και στην αντίστοιχη μείωση των απολαβών των εργαζομένων στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) υπό τον Γερμανό Τόμας Βίζερ. Αμέσως αυτός αντέδρασε και το Euroworking Group απαίτησε τη σχετική αποκατάσταση των μισθών των γραφειοκρατών που εκεί απασχολούνται! Μόλις ο Βαρουφάκης απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του, όχι μόνο αποκαταστάθηκαν οι σχετικές απολαβές αλλά συνολικά οι εκεί υπάλληλοι απόλαυσαν σωρευτικές αυξήσεις 71%, πάνω από αυτά που δικαιούνταν, λόγω περικοπών, όλοι οι υπόλοιποι πολίτες της ταλαίπωρης αυτής χώρας.

Το EWG οφείλει να δώσει αμέσως εξηγήσεις, οι Ελληνες βουλευτές να πληροφορηθούν τι ακριβώς συμβαίνει και ο ελληνικός λαός να αποφασίσει τι θα κάνει με όσους τον κυβερνούν, αλλά και με την υποτιθέμενα ακριβοδίκαιη Ευρώπη. Αν όλα αυτά αληθεύουν, τότε δεν υπάρχει περίπτωση τα πράγματα να συνεχίσουν να εξελίσσονται «ομαλά» όπως σήμερα, ενώ οι ευρω-γραφειοκράτες οφείλουν έμπρακτα να απολογηθούν, να αποκαταστήσουν τα πράγματα και να ληφθούν μέτρα εναντίον εκείνων που τόλμησαν αυτό το ανοσιούργημα. Είναι αυτονόητο πως ο περί ου ο λόγος κ. Βίζερ δεν μπορεί να συνεχίσει να παραμένει στη θέση αυτή!!

Αν η Ευρώπη επιθυμεί να ξεπεράσει την κρίση αξιοπιστίας που τη βασανίζει, οφείλει να συμπεριφέρεται σε όλους ισότιμα, έντιμα κι αξιοκρατικά. Δεν είναι αποδεκτό οι Γερμανοί ιθύνοντες να κατηγορούν τους Ελληνες ως εκ πεποιθήσεως φαυλοκράτες, δέσμιους ενός κατακριτέου πελατειακού συστήματος, και οι ίδιοι να προωθούν ευνοιοκρατικές ρυθμίσεις της εποχής Βούλγαρη – Δεληγιάννη προκειμένου να προστατεύσουν τα «δικά τους παιδιά». Εν πάση περιπτώσει, δεν θυμάμαι, όταν μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση, να συμφώνησε κανείς σε ένα σύστημα όπου Γερμανοί γραφειοκράτες θα αποφάσιζαν, με το αζημίωτο πάντα, και Ελληνες υποτακτικοί θα δέχονταν αδιαμαρτύρητα τις εντολές τους.

Ανδρεας Ανδριανοπουλος, Πρ. υπουργός, διευθυντής Ινστιτούτου Διπλωματίας και Διεθνών Υποθέσεων



Source link

Αφήστε το μήνυμά σας