Σημείον Αντιλεγόμενον





Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018


timios stauros1

Υπό του Αρχιμανδρίτου Αντίπα Νικηταρά στην Romfea.gr


Μέσα στο διάβα των αιώνων πάντα επολεμείτο το Άγιον. Η μήνις κατέπαυε, το Άγιον παρέμενε. Η ελευθερία βέβαια του Θεού δίδει το δικαίωμα σε κάθε χριστιανό να εκφέρει την άποψή του.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: Όταν ένα γεγονός είναι εκ Θεού και είναι ενέργεια του Άγιου Πνεύματος, τότε η αντίθεσή μας γίνεται αμαρτία και ο επιμένων διαπράττει βλασφημία κατά του Άγιου Πνεύματος.

Πρέπει λοιπόν να είμαστε πάντα προσεκτικοί. Τοιούτω τρόπω και η ελαχιστότητά μου επιχειρεί να εξιστορήσει ορισμένα γεγονότα δια του λόγου το ασφαλές ..

Ο πατήρ Δημήτριος

Τον πατέρα Δημήτριο τον γνώρισα το 1986 όταν ήμουν τελειόφοιτος της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Θεσσαλονίκης. Τότε ερχόταν συχνά ως προσκυνητής στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης που ευλαβούνταν πολύ.

Αποφασίσαμε ούτως, εκείνο το διάστημα, να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι στους Άγίους Τόπους. Ξεκινήσαμε λοιπόν, οι τότε λαϊκοί, ο Δημήτριος, ο Νικόλαος, ο Ηλίας και η μηδαμινότητά μου.

Σε όλα τα προσκυνήματά μας ο Δημήτριος, επεδείκνυε τέτοια ευλάβεια και τέτοιο σεβασμό που πραγματικά χαιρόμουν και παραδειγματιζόμουν από την πίστη και την θεοφιλία του.

Δεν επρόκειτο για έναν φιλόθεο νέο χριστιανό αλλά για ένα ουρανόφρωνα νέο, φλεγόμενο από πίστη, ζήλο, λατρεία προς το Χριστό, τα ιερά σκηνώματα και τα Άγια Λείψανα. Εκείνο το ταξίδι έμεινε αλησμόνητο.

Τότε λοιπόν μου εκμηστηρεύτηκε γιά ένα Σταυρό που είχε η ευλαβεστάτη θεία του Ειρήνη και ο οποίος επιτελούσε σημεία. Εντυπωσιάστηκα και χάρηκα που μία ευσεβής λαϊκή γυναίκα είχε ένα τέτοιο πολύτιμο θησαυρό.

Επέστρεψα στις σπουδές μου στη Θεσσαλονίκη, αλλά όταν περνούσα από την Αθήνα επισκεπτόμουν πάντα το σπίτι του για να χαρώ την πνευματική συναναστροφή μαζί του.

Ο νεαρός Δημήτριος και εργαζόταν και σπούδαζε και παράλληλα εκτελούσε χρέη ιεροψάλτου. Στο σπίτι του είχε ένα ειδικό προσκυνητάριο με αγιογραφία στο φυσικό μέγεθος του Αγίου Δημητρίου όπου νυχθημερόν εκτελούσε όλες τις Ακολουθίες και τις παρακλήσεις στον Άγιο.

Το ήθος, ο ζήλος, η αγάπη, η χαρά, ειρήνη, ο αγώνας και η πάλη ήταν τα χαρίσματα που κοσμούσαν το νεαρό φίλο του Χριστού. Εκείνος είχε χαράξει μια πορεία. Εγώ μία άλλη. Είχαν ήδη ωριμάσει οι αποφάσεις μας, τα όνειρά μας και οι πόθοι μας.

Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν ήμασταν μαζί καθώς σεβάστηκε ο καθένας την επιλογή των δρόμων του άλλου. Πιστεύω ακράδαντα ότι και στο Λυκαβητό, στους Αγίους Ισιδώρους αυτό το βίωμα συνεχίζει.

Ο Τίμιος Σταυρός ενεργεί φυσικά, διά της δυνάμεως που έχει ο κάθε Σταυρός του Χριστού. Βέβαια η ζήλεια, ο φθόνος αλλά και ο πόλεμος του αρχικάκου δημιουργούν πολλά προβλήματα.

Κανένα σύννεφο αντιζηλίας ή αμφιβολίας δεν μπορεί να καλύψει ή να πνίξει την ευλάβειά του ή την πίστη του στο Θεό ή την δύναμη του Τιμίου Σταυρού.

Το κύριο έργο του Ιερέα 

«Ένα μυστικό είναι οι ακολουθίες. Να επιδίδεσθε σε αυτές και η χάρις του Θεού μυστικά θα έλθει. Να προσεύχεσθε στον Θεό με ανοικτά τα χέρια. Αυτό είναι το μυστικό των αγίων.» Άγιος Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ας δοξάζουμε το Θεό που υπάρχουν ιερείς που προσπαθούν να κάνουν το Έργο τους, διότι αυτό είναι το κύριο Έργο του Λειτουργού και δευτερευόντως το φιλανθρωπικό, το επιστημονικό, το εκπαιδευτικό, το πολιτιστικό, το ψυχαγωγικό κ.ο.κ.

Όλοι μας ξεφεύγουμε απ΄ την κυρίως ποιμαντική του Αγιασμού των πιστών που είναι θεραπευτική ψυχής και σώματος. Οι έγγαμοι και οι άγαμοι ιερείς πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθεια να προτάξουμε το Λατρευτικό και το Αγιαστικό έργο της Εκκλησίας και να έπεται το δευτερεύον έργο της διοικητικής – γραμματειακής απασχόλησης.

Δεν πρέπει να θεωρείται πάρεργο η Αγιαστική προσφορά είτε αυτή είναι μια συγχωρητική ευχή, είτε μια ευχή βασκανίας είτε είναι ευχή ασθενείας ,είτε ευχή κατά των δαιμόνων, Αγιασμός, Ευχέλαιο, Τρισάγιο, ευχές σαραντισμού, της όγδοης ημέρας κ.τ.λ.

Όσες και όποιες κελεύει η Παράδοσις της Εκκλησίας μας. Στις άλλες εργασίες μπορούμε να τοποθετούμε λαϊκούς που θα επιτελούν το έργο της Ενορίας. Παρεκλίνουμε από το κύριο ποιμαντικό μας έργο και εκκομικευόμαστε υπό της απάτης της προσφοράς.

Πρέπει να ετοιμάζουμε λαϊκούς ώς εκτελεστικά όργανα σ΄ όλους τους ποιμαντικούς τομείς που απαιτούν οι καιροί, χωρίς όμως να παραμελούμε το κυρίως Αγιαστικό Θεραπευτικό μας έργο.

Η θεία χάρις οπου θέλει πνει

Υπάρχει ένας Ησυχαστής στο Άγιον Όρος. Έχει μια απλή φωτογραφία της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου. Όσες φορές πήγαινα και λειτουργούσα στο κελί του το μύρο έρρεε άφθονο από τη φωτογραφία και υπερχείλιζε και από τα βαμβάκια που είχαν τοποθετηθεί πέριξ Αυτής.

Δεν πρέπει λοιπόν να δοξάζουμε τον Θεό; Εάν αυτό φυσικά γινόταν στην Αθήνα ή σε οποιαδήποτε μεγάλη πόλη θα ήταν πρόβλημα….



Πηγή

Απάντηση