Η Τιμή στον Θεσμό…


athos stayros

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος Εμμανουήλ | Romfea.gr


«…αδελφοί, όταν συνέρχησθε, έκαστος υμών ψαλμόν έχει, διδαχήν έχει, γλώσσαν έχει, αποκάλυψιν έχει, ερμηνείαν έχει, πάντα προς οικοδομείν γινέσθω.»

Το να γράφει κανείς είναι «εύκολο» σαν να εκφέρει λόγια «άσαρκα και νεκρά»! Το να γράφει κανείς με έμπονη διάθεση και καρδιακή σκέψη είναι άθλημα δύσκολο και υπεύθυνο, που δεν αποσκοπεί στο να εισπράξει πλήθος «επαινετών».

Ούτε πάλι γράφει κανείς για να γνωστοποιήσει το υπαρκτόν ή κάποτε ανύπαρκτον των αρετών του αφού κι αυτές αν υπάρχουν, είναι του Θεού.

Γράφω σημαίνει έχω την δύναμη της ταπεινής γνώμης που την καταθέτω όχι με πνεύμα ότι «κάτι κάνω ή κάποιος είμαι» κομίζοντας τι το «καινόν» «όπως φανώ τοις ανθρώποις»…

Η «εμή απολογία» δεν έρχεται να συμπληρώσει κάτι, αφού άγιοι του Θεού άνθρωποι τα έχουν πει όλα και μάλιστα τα έχουν σφραγίσει όλα με αίμα ζωής και μαρτυρίου «εν ήθει και λόγω…».

Γράφω για να υπενθυμίσω πρώτιστα στον εαυτό μου πως πολιτεύεται και έπειτα «τοις πιστοίς», σ’ αυτούς που πιστεύω και αποδέχομαι ως αδελφούς του Χριστού τους γνήσιους και αληθινούς φίλους ΕΚΕΙΝΟΥ να τους στηρίξω στο ελάχιστο, βοηθώντας τους στον αγώνα της πίστης, που σήμερα και όχι μόνο, περισσότερο από άλλοτε «επηρεάζεται» ή μάλλον βάλλεται…

Σήμερα που η πίστη εν θεσμώ τίθεται εν αμφιβόλλω. Ίσως ο «πόλεμος» δεν είναι τόσο ενάντια στην πίστη, όσο απέναντι στους θεσμούς και σ’ αυτούς που θεσμικά διακονούν το της πίστεως μυστήριο.

Η διείσδυση μιας προτεσταντίζουσας σκέψης στον χώρο της Ορθόδοξης Ανατολής έχει επηρεάσει εν πολλοίς τον ορθολογισμό των πολλών… Ο προτεσταντισμός ως «επαναστατική» αντίληψη και συνεχής διαμαρτυρία, απέναντι σ’ ό,τι παραδεδομένο ως «μικρόβιο» τείνει να δηλητηριάσει τις ψυχές των κατά τα άλλα ίσως και καλοπροαίρετων.

Έτσι ο Θεσμός θεωρείται τι το κατεστημένο. Είναι κάτι το απηρχαιομένο και σκοτεινό. Ο Θεσμός είναι για τα Λουθηρανίζοντα μυαλά μεσαιωνισμός και επιβάλλεται να πολεμηθεί αφού προηγουμένως διαβληθεί κατάλληλα.

Και ο «λιθοβολισμός» ξεκινάει από τα πρόσωπα. Όταν αυτά δεν είναι αρεστά. Έτσι, ο θεσμικός τους ρόλος από μόνος του, τους γίνεται εμπόδιο…

Μέσα από τα πρόσωπα –δια των προσώπων- γίνεται σταδιακά το γκρέμισμα των θεσμών. Και έτσι ο απλός κόσμος –οι πολλοί των ανθρώπων και μάλιστα των νέων- αρχίζουν να αμφιβάλλουν και σε επόμενα στάδια να αμφισβητούν και στο τέλος να απορρίπτουν.

Όλως ιδιαίτερα τα εκκλησιαστικά πρόσωπα είναι τα πλέον «κατάλληλα» και μάλιστα τα πλέον ευάλωτα γι’ αυτόν τον ανίερο και κάποτε σκληρό πόλεμο για την επικράτηση των ισχυροτέρων στον αγώνα μιας ορθο-λογικής, που θέλει να εκβάλλει την Εκκλησία «εις χώραν μακράν» από τη ζωή των ανθρώπων.

Οι κατευθύνοντες νύχτα και ημέρα τις μηχανές του κακού, δεκαετίες τώρα απεργάζονται με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους τον κατακερματισμό των υψηλά ισταμένων προσώπων, αυτών που είναι στην κορυφή της θεσμικής πυραμίδας, προκειμένου το οικοδόμημα που λέγεται Εκκλησία του Θεού Ζώντος, να το ισοπεδώσουν στην συνείδηση του κόσμου.

Κι αυτοί εισπράττοντας τα λύτρα του «ευεργετικού» τους ρόλου, να πηγαίνουν στην συνέχεια «εν υψηλώ τόπω», σε τοποθεσίες και περιοχές που κατοικούν οι «ημίθεοι» της πλουτολογικής για να ελέγχουν δήθεν την εξουσία τους και να αυτοθαυμάζονται για τα μεγάλα «κατορθώματά» τους!

Τι κόσμος Θεέ μου! Ανθρώπους και… δε γράφω την επόμενη λέξη. Αυτή θα μπορούσε και μπορεί διαχρονικά να την λέει μόνο ο κοσμοκαλόγηρος, διηγηματογράφος και πιστός του Θεού, μεγάλος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Όσοι λίγο έχουν διαβάσει Παπαδιαμάντη, γνωρίζουν την επόμενη λέξη και τι θέλει να πει μέσα απ’ αυτήν την πίκρα του, για το που καταντούν οι άνθρωποι χωρίς «Θεού θέα…»!

Μη θέλοντας να διερμηνεύω, αλλά να τηρώ το του Παύλου «σιγάτω εν εκκλησία», επανέρχομαι στον τίτλο του αρθρογραφήματος, για να καταλήξω στην τιμή του Θεσμού, που για τους πιστούς ήταν, είναι και θα παραμένει η Εκκλησία ως θεσμικό και κομβικό σημείο αναφοράς και ζωής.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα μοναστήρια έχουν στην καρδιά του κτηριακού τους συγκροτήματος την εκκλησία που την λένε καθολικό, για να θυμίζει πάντοτε στους εραστές της ησυχίας, ότι αυτή είναι το κέντρο της Ζωής δια βίου παντός.

Όσο κι αν ο υπερτονισμός του ορθολογισμού έρχεται να επηρεάσει την σκέψη μας σε σχέση με τα πρόσωπα, εμείς υποκλινόμεθα στον Θεσμό της Εκκλησίας.

Της Εκκλησίας που και «πύλαι Άδου» δεν μπορούν να την κλονίσουν. Και εδώ αξίζει να σημειώσουμε τα Χρυσοστομικά λόγια απέναντι στις «επαναστατικές» σκέψεις αυτών που πιστεύουν ότι χτυπώντας τον Θεσμό, χτίζουν κάτι νέο… «Κάλλιον πλανάσθαι μετά της Εκκλησίας ή ορθοτομείν εκτός αυτής…»!

Είναι καλύτερο λέει ο πολλάκις εξοριστής ιερός της εκκλησίας πατήρ να θεωρούμαι πλανεμένος αλλά μέσα στην κιβωτό-εκκλησία, παρά κι αν ακόμη λέω αλήθειες και μάλιστα με ορθο-λογικό τρόπο προσεγγίζοντας αυτές, στην ουσία όμως να βρίσκομαι εκτός εκκλησίας και μακρυά απ’ ότι Αυτή διαχρονικά πιστεύει.

«Εγώ πιστεύω ότι πιστεύει αυτή» είπε κάποτε μία ευλογημένη γερόντισσα στο ειρωνικό ερώτημα ενός αγνωστικιστή που την ξαναρωτά στην συνέχεια: και τι πιστεύει αυτή; Και η γερόντισσα θεολογικότατα του απαντά: Ό,τι πιστεύω εγώ!

Ας κλείσω με τον διάλογο που έγινε «προ χρονών αιωνίων» μεταξύ του Αγίου Ιγνατίου και του αυτοκράτορα Τραϊανού.

«Τις ει κακοδαίμον»; Τον ρωτάει ο αυτοκράτωρ. Και ο Ιγνάτιος απαντά: «Ουδείς Θεοφόρος αποκαλεί κακοδαίμονα».

«Και τις εστί Θεοφόρος;», ερωτά ο Τραϊανός. «Ο Χριστόν έχων εν στέρνοις», ο Ιγνάτιος απαντά.

Όποιος έχει τον Χριστό μέσα στο στέρνο της καρδιάς του, δεν τον κλονίζουν οι των Θεσμών αρνητές!…

Ο πιστός παραμένει και θα παραμένει πιστός μέσα στην αλήθεια της ταπεινώσεώς του, όσο κι αν η μανία των ανέμων του κακού, θυελλωδώς κατακρημνίζουν το σύμπαν. Ο πιστός θα είναι πιστός «άχρι θανάτου».

Ο αληθινά και ανυπόκριτα πιστός θα συνεχίσει να τιμά και να σέβεται τον της Εκκλησίας Θεσμόν, γιατί πιστεύει ότι το πανάγιον Πνεύμα «όλον συγκροτεί τον Θεσμόν της Εκκλησίας».

Θα συνεχίσει να τιμά και να σέβεται τα θεσμικά της όργανα, όσο κι αν αυτά στο διάβα του χρόνου μπορεί και να λανθάνουν ή κατά τα φαινόμενα να αστοχούν.

Ο πιστός βλέπει μπροστά και ψηλά. Μπροστά του έχει τον Σταυρωμένο… Ψηλά τον Παντοκράτορα, αυτόν που διακρατεί τα σύμπαντα.

Το «άνω σχώμεν τας καρδίας» είναι το βασικό μήνυμα και το ουσιαστικότερο βίωμα στην ζωή του πιστού!

Έτσι «έμαθε και επιστώθη» ο του Θεού πιστός: να τιμά, να σέβεται και να αποδίδει «φόρον» καρδιάς «δια βίου» στον της Εκκλησίας μέγα Θεσμόν, τηρούντες τον λόγον Εκείνου που είπε τα χαρακτηριστικά και χαρισματικά λόγια «πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών!…»



Πηγή

Απάντηση