Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας τίμησε τον Μητροπολίτη Ναϊρόμπης (ΦΩΤΟ)


nairobis makarios 8

Όπως δημοσιεύτηκε στα ΜΜΕ αυτές τις μέρες πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία το 20ο Παγκύπριο Συνέδριο Αποδήμων.

Κατά τη διάρκεια του συμποσίου αυτού, ο πρόεδρος της Κυπρακής Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης απένειμε χρυσό μετάλλιο προσφοράς και τιμής στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακάριο, που τιμήθηκε ανάμεσα σε άλλες εξέχουσες προσωπικότητες της Διασποράς.

Ο Σεβασμιώτατος, αποδεχόμενος την τιμητική αυτή διάκριση, ευχαρίστησε τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε ομιλία του, μετά την απονομή, ανάφερε ανάμεσα σε άλλα και τα εξής: «Υπακούοντας στην επιθυμία του αειμνήστου Εθνάρχη, Μακαρίου του Γ΄, έχοντας ως μόνο μου αποσκευή κάποια, απολύτως απαραίτητα, προσωπικά μου είδη – βλέπετε δέχθηκα να πραγματοποιήσω το ταξίδι αυτό δοκιμαστικά – μια που στην Αγγλία, τόπο των σπουδών μου, με περίμενε μια σπουδαία πανεπιστημιακή καριέρα. Όμως, όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει, ο Θεός γελάει από ψηλά.

Μόνο, λοιπόν, δοκιμαστικό δεν αποδείχτηκε το ταξίδι εκείνο, στην Κένυα, στον λεγόμενο τρίτο κόσμο (σήμερα πλέον μιλάμε και για τέταρτο).

Ήταν τότε που ξεκίνησε, επίσημα, ο συναγερμός για την πείνα στην Αφρική, μια πείνα που ζουν, κυρίως, τα παιδιά αυτού του κόσμου, πείνα που έχει την αιτία στην ξηρασία, στις επιδημίες, στα φαινόμενα μετατόπισης των κλιματολογικών συνθηκών, αλλά και στις πολιτικές αναταραχές, καθώς και στις αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές, σε κάποιες χώρες.

Πόλεμοι κατακτητικοί, αλλά και ακόμη χειρότεροι, εμφύλιοι αδελφοκτόνοι, ραγδαία οδηγούν τους ανθρώπους στη φτώχεια, με θύματα τα παιδιά, τα οποία πεθαίνουν, καθημερινά από έλλειψη τροφής, από ασθένειες, λόγω έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Τα παιδιά, λοιπόν, του αναπτυσσόμενου κόσμου, βιώνουν, συνήθως, πιο έντονα, τη φτώχεια και παραμένουν ανάμεσα στα πιο ευάλωτα σ’ όλο τον κόσμο. Δεν έχουν , πάντα, την πολυτέλεια να προβληματιστούν για τις πνευματικές ανάγκες, όπως η εκπαίδευση, η ασφάλεια, η στοργή, η κοινωνικοποίηση, αφού δεν έχουν, ακόμη, καλύψει τις βασικές ανάγκες, όπως η τροφή, η στέγαση, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Κι αυτά τα παιδιά, περισσότερο εκτεθειμένα στον κίνδυνο, είναι εκείνα που έχουν μείνει ορφανά, συνεπώς, χωρίς προστασία και εύκολα μπορούν να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης, βίας, πορνείας, εμπορίας, ενόπλων μαχών και φυλάκισης.

Δεν είναι λίγες οι φορές που, σε ώρες εσωτερικού απολογισμού, αναρωτιέμαι πώς βρέθηκα στη ματωμένη αυτή ήπειρο, ποιος έσπρωξε το καράβι της ζωής μου σ’ αυτό το τελείως διαφορετικό, απ’ όσα είχα κάνει, μέχρι τότε, ταξίδι, σ’ αυτή την άγνωστη θάλασσα των ψυχών, την πιο σκοτεινή, την πιο δυσπρόσιτη, την πιο μυστηριώδη θάλασσα.

Αναρωτιέμαι, γιατί, πάντα, μου μένει το συναίσθημα του αόρατου και του απέραντου μυστηρίου που μας περιβάλλει.

Πιστεύω ότι οφείλουμε να δεχόμαστε τα πράγματα που μας δίνονται και τη ζωή που μας δόθηκε, όπως έρχεται.

Πιστεύω στην αόρατη παρουσία, στο αόρατο χέρι του Θεού, που κατευθύνει τις ζωές μας και συμμετέχει στη λήψη καθοριστικών, για τη ζωή του ανθρώπου, αποφάσεων.

Επομένως, η εθελοντική προσφορά είναι απαραίτητη και αγκαλιάζει ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων, στην επίλυση των οποίων καλείται να συνεισφέρει, έχοντας, βέβαια, ως επίκεντρο τον άνθρωπο.

Και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, εφ’ όσον η φιλοσοφία της αφετηρίας του εθελοντισμού είναι ανθρωποκεντρική.

Η ουσιαστική έννοια και το ορθό νόημα του εθελοντισμού είναι η προσφορά του σε ανθρώπους, οι οποίοι δοκιμάζονται, σε επίπεδο ίσος προς ίσον, αντίθετα με την ελεημοσύνη, αφετηρία της οποίας είναι ο οίκτος, για τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους, οι οποίοι θεωρούνται πως βρίσκονται σε κατώτερη μοίρα και, ως τέτοιοι, αντιμετωπίζονται οι κάτοικοι του τρίτου κόσμου…

Αυτά τα παιδιά εμείς, εδώ, στη Μητρόπολη της Κένυας, τα βλέπουμε και τα ζούμε, καθημερινά, άλλα έρχονται στον χώρο μας, άλλοτε τα συναντούμε στις απομακρυσμένες περιοχές να τρέχουν, πολλές φορές να διανύουν, συνήθως ξυπόλητα, χιλιόμετρα, για να φθάσουν, έγκαιρα στο σχολείο τους, πεινασμένα και διψασμένα.

Πράγματι, σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, η ξηρασία σκοτώνει ανθρώπους και ζώα, ιδιαίτερα τα παιδάκια των οποίων οι εξασθενημένοι από την ασιτία, οργανισμοί δεν αντέχουν.

Η εξεύρεση τροφής είναι, επίσης, πολύ δύσκολη.

Μπροστά σ’ αυτή την τραγική πραγματικότητα, η Μητρόπολή μας δεν ήταν δυνατόν να κωφεύσει και να κλείσει τα μάτια.

Δειλά – δειλά, στην αρχή και, λόγω περιορισμένων οικονομικών πόρων, δίναμε στα ορφανά της γειτονιάς μας δύο λεπτές ψωμιού και χυμό πορτοκαλιού, γνωρίζοντας ότι για τα περισσότερα απ’ αυτά θα ήταν το μοναδικό φαγητό τους, για όλη την ημέρα.

Προοδευτικά, καλλιεργούσαμε την ιδέα οργάνωσης μιας εκστρατείας αγάπης και δεν ήταν λίγοι φιλάνθρωποι, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν, ώστε, με τη βοήθειά τους, να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα επισιτισμού, επί καθημερινής βάσεως, όχι μόνον για τα παιδάκια, αλλά και για τις οικογένειές τους, με προοπτικές επέκτασης και σε άλλες περιοχές.

Στη συνέχεια, πάντα στα πλαίσια των φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων της Μητρόπολης μας και χάρη στην αμέριστη βοήθεια αισθαντικών ψυχών, ιδρύσαμε ορφανοτροφεία, πραγματικές κυψέλες αγάπης, για τα παιδιά, από ηλικίας μερικών μηνών μέχρι και χρόνων.

Είναι τα τυχερά, μέσα στην ατυχία τους, παιδιά. Μωρά πεταμένα στους δρόμους, για να πεθάνουν, αφού οι δικοί τους είτε δεν τα ήθελαν είτε είχαν πεθάνει.

Παιδιά να τριγυρνούν όλη μέρα, στους δρόμους, παιδιά, που ωριμάζουν νωρίτερα από τα δικά μας, που άλλοι φροντίζουν γι’ αυτά, μέχρι την ενηλικίωσή τους, παιδιά, που δεν ξέρουν ποιος και γιατί τα έφερε στη ζωή, που δεν γνωρίζουν ποια θα είναι η τύχη τους στο μέλλον.

Στο μέτρο που αυτό είναι δυνατό, όλοι όσοι ερχόμαστε σε άμεση επαφή με τα παιδιά αυτά, συναντούμε ιδιότυπους προβληματισμούς, προκειμένου να εισχωρήσουμε στον άβατο χώρο του παιδικού κόσμου, όπως ιδιότυπος και φευγαλέος είναι ο ψυχικός τους κόσμος και, για να εκφραστεί, απαιτούνται ιδιαίτερες ικανότητες και μέθοδοι προσέγγισης.

Θα πρέπει, δηλαδή, να υποδυόμαστε το παιδί και στον τρόπο σκέψης του, που δεν απόκτησε, ακόμη, διαχωρισμό, ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, αλλά και να επικοινωνεί και με το ψυχικό του νεφέλωμα, που στην ηλικία τους, αποτελεί δομικό υλικό με το οποίο χτίζει τον κόσμο του.

Έτσι, προσπαθούμε, με κάθε τρόπο και μέσο, να αναπληρώσουμε τη θαλπωρή της οικογένειας και να τους εξασφαλίσουμε ένα κλίμα αγάπης, στοργής και προστασίας που, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής τους, έχουν στερηθεί.

Γι’ αυτό κι έχουν ανάγκη από τόσα λίγα, είναι ευτυχισμένα με ένα τόσο δα … μια καραμέλα, ένα μολύβι, ένα άγγιγμα, ένα χαμόγελο τα κάνουν ευτυχισμένα… Μήπως θα έπρεπε να διδαχτούμε απ’ αυτά ότι η αφθονία δεν είναι τελικά το ζητούμενο;

Ένας σύγχρονος διανοητής είπε «το ζητούμενο είναι η ανθρωπιά, γιατί είναι μια δύναμη, που δημιουργεί ανθρωπιά. Εκείνος που δέχεται στοργή και αγάπη είναι αυτός που ξέρει πρώτος να δίνει. Καλοσύνη που προσφέρεται με υπολογισμό δεν αντιγυρίζεται, ποτέ, πηγαία. Αν αγαπάς, χωρίς να προκαλείς αγάπη, αν, καθώς εκφράζεσαι στη ζωή σαν άνθρωπος, που αγαπά, δεν γίνεσαι, ταυτόχρονα, και αγαπημένος, τότε, η αγάπη σου είναι ανίκανη, είναι δυστυχία…»

Λίγοι έχουν πάρει από την Αφρική και τους ανθρώπους της, απ’ όσα εγώ έχω προσφέρει σ’ εκείνους και σ’ αυτήν.

Γιατί αυτό που εισπράττω είναι αμοιβή ψυχής. Τα πιο πολλά τα παίρνω από τα παιδιά, γιατί η ευτυχία βρίσκεται στην καρδιά τους, στο βλέμμα τους. Με κάνουν ευτυχισμένο … Κι ευτυχία είναι να σε βρίσκει η ανατολή στο μέρος που έχεις ονειρευτεί.

Τα μάτια μου είδαν όσα λίγα μάτια βλέπουν στην Αφρική. Μονοπάτια που τα μάτια της ψυχής με οδήγησαν, για να βρεθώ σε τόπους που κανείς δεν υποψιαζόταν ότι, πίσω από το, επιφανειακά, γραφικό τοπίο, ζούσαν άνθρωποι υπήρχαν ανθρώπινες ζωές, ανθρώπινες ψυχές.

Άνθρωποι πονεμένοι, ζωές συνθλιμμένες, ψυχές που απεγνωσμένα, ζητούσαν κάποιον να τους ακούσει, για να ξαλαφρώσουν, να γαληνέψουν … Άνθρωποι που μ’ ένωσαν και με νιώθουν, άνθρωποι που, μαζί τους, έκλαψα και κλαίω, που, μαζί τους, γέλασα και γελάω … Κάθε δρόμος ένα όνειρο, μια απόφαση, κύκλοι ομόκεντροι οι διαδρομές. Ναϊρόμπη, Κισούμου, Νακούρου, Κερίτσο, Μομπάσα, Λάμου, Χαράρε, Μποτσουάνα, Μοζαμβίκη, Ζάμπια, Μαλάουι, Ουγκάντα, Τανζανία.

Τόποι συναντήσεων και των αποχαιρετισμών, ήχοι της μουσικής τους, με τον πλούσιο συνδυασμό της κουλτούρας τους … Οι επαφές αυτές μου άνοιξαν το μυαλό, αφού στον αγώνα αυτόν ζω, πάντοτε, ένα εσωτερικό δράμα ελπίδας και, συχνά, απογοήτευσης, ενθουσιασμού και αγωνίας.

Στη ζωή επικρατεί η τάση να γιορτάζουμε τις νίκες και να λησμονούμε τις προσπάθειες που οδήγησαν σ’ αυτές, όμως το να κρίνει κανείς μια πράξη, εκ των υστέρων, είναι εύκολο, αλλά το να ζει την ψυχολογική ένταση, κατά τη διάρκεια μιας πράξης είναι τελείως διαφορετικό.

Εκείνο που, από την αρχή, είχα καταλάβει είναι πως, όταν συνδεόμαστε με τους άλλους, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Συνάντησα καταστάσεις που δεν ξέρω πώς να αρχίσω να τις περιγράφω. Νομίζω, όμως, πως αρχίζω να καταλαβαίνω, γιατί ένιωθα, πάντα, τον φόβο και τη θλίψη τόσο κοντά μου, λες και ήταν η σκιά μου. Πολλές φορές πληγώθηκα, όπως πληγώνομαι και τώρα που τις ανακαλώ στη μνήμη.

Αν γυρνούσα τη ζωή μου πίσω, θα έκανα τα ίδια, ακριβώς, πράγματα, δεν μετανιώνω για τίποτα και τα παιδιά μου δεν τ’ αλλάζω με τίποτα στον κόσμο. Είναι τα παιδιά της καρδιάς μου… Μου δίνουν χαρές και η χαρά, γιατί να είναι σημαντική απαιτεί θυσίες. Τελικά, μήπως δεν είναι ο άνθρωπος που φτιάχνει τα ταξίδια αλλά τα ταξίδια τον άνθρωπο;»

Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής εκτός από τον ευαγγελισμό των φυλών και την εξάπλωση της Ορθοδοξίας απ’ άκρη σ’ άκρη της αφρικανικής ηπείρου, κάτω από τη πεφωτισμένη μορφή του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας κ. Θεοδώρου, επιτελεί ένα τεράστιο φιλανθρωπικό, κοινωνικό, ιατρικό και εκπαιδευτικό έργο, με τη λειτουργία πολλών ορφανοτροφείων, σχολείων, κλινικών, ιδρυμάτων κ.ά.

Ευχαριστούμε τον Θεό, που μας αξιώνει να τον υπηρετούμε και να δίνουμε τη ζωή μας και τους εαυτούς μας για τους συνανθρώπους μας Αφρικανούς, που είναι κι αυτοί εικόνες, παιδιά δικά του.

Επίκεντρο όλων των προσπαθειών ε η παιδεία. Γι’ αυτό τον λόγο με τη λειτουργία της Πατριαρχικής Σχολής «Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ο Γ΄» όπου φοιτούν νέοι από διάφορες χώρες της Αφρικής, οι οποίοι μετά το τέλος των σπουδών τους αναλαμβάνουν οι πιο πολλοί ως ιερείς να υπηρετήσουν και να μεταφέρουν το μήνυμα της Ορθοδοξίας σ’ ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Στον ίδιο χώρο λειτουργεί το Ορθόδοξο Κολλέγιο της Αφρικής από όπου βγαίνουν νέοι και νέες έτοιμοι να διδάξουν στα σχολεία μας.

Παράλληλα υπάρχει επίσης το Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο με 350 μαθητές, που προέρχονται από φτωχές οικογένειες, όπου τους παρέχεται δωρεάν επί καθημερινής βάσεως, πρόγευμα και γεύμα, όπως και μόρφωση, μαθητικές στολές, παπούτσια, ιατρική περίθαλψη κ.ά.

ΥΓ. Δημοσιεύονται φωτογραφίες από την τελετή της απονομής όπως επίσης και μαυρόασπρες φωτογραφίες που δείχνουν τον Εξωχότατο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας μαζί με τον τότε νεαρό μαθητή Ανδρέα Τηλλυρίδη και τώρα Μητροπολίτη Ναϊρόμπης Μακάριο σε διάφορες μαθητικές εκδηλώσεις.

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1

nairobis makarios 1



Πηγή

Απάντηση